ديباچهء دوم كتاب « 1 » لمؤلفه : كتاب مجمع الفرس * بود اهل تتبع را ضرورى بر ضمير اكسير تأثير مطالعه كنندگان ، كه چشمهء زلال طبعشان از غبار ملال مصون باد و سهم سعادت بكوكب اقبالشان مقرون ، پوشيده نماند كه در سنهء 1028 مؤلف اين نسخه ، اعنى خوشه‌چين خرمن معانى سرورى كاشانى ، بشرف مطالعهء فرهنگ نواب معلى القلب شوكت و ابهت مآب ، عظمت و حشمت انتساب ، سلطنت و امارت اياب سيادت و نقابت قباب ، شاه جمال الدين حسينى اينجو ، كه در اين سال از هند آوردند مشرف شد و اين نسخه را بالحاق بعض از لغات و فوايد از آن مزين گردانيد و فرهنگ مطلق هر جا مذكور مىشود كنايه از آنست و كتاب شامل اللغة تأليف قراحصارى كه معانى لغات را بتركى نوشته . و فرهنگ تحفة السعادة تأليف مولانا محمود بن شيخ ضياء - الدين محمد نيز درين سال به نظر رسيد و چون اين تأليف بمرور ايام منقح شد و بتلاحق افكار مصحح گرديد بنابراين نسخى كه در اين ايام تمام مىشود اعتبارش بيشترست و فوايد آن اتم و اوفر . اميدوارى بكرم حضرت بارى عزّ اسمه آنست كه توفيق رفيق گرداند تا آن نسخ سابق نيز مصحح شود و آن مجموع نيز به لباس تجديد ملبس گردد بمنهّ وجوده .

--> ( 1 ) اين شرح كه آن را مىتوان مقدمهء دوم كتاب يا مقدمهء تحرير كامل مجمع الفرس تلقى كرد در پشت صفحهء نخستين نسخهء « س » و نسخهء « غ » نوشته شده است و از نظر اطلاع بر تحريرات سه‌گانهء لغت‌نامهء سرورى و معرفى نسخ آن كتاب و تاريخ تأليف تحرير كامل آن بس مهم است و اهميت ديگر آن اينكه اين مقدمه با اين مقام على العجالة تا آنجا كه اينجانب اطلاع دارم منحصر به همين دو نسخه است و بس .